Als kind heb je het vermogen om magisch te denken. Naarmate je ouder wordt, leer je dat meestal te beheersen, maar bij mij was dat niet zo… In bepaalde situaties lopen werkelijkheid en fictie door elkaar. I Am Quite Normal is een reeks zelfportretten in de vorm van sequenties/films. De verhalen zijn persoonlijk, de thema’s universeel. Mijn onzekerheden en angsten zouden net zo goed de jouwe kunnen zijn.
Toen ik jong was, werd ik erg gekwetst door wat mensen zeiden over mijn extreem dunne lichaam (ik ben nu eenmaal zo geboren…). Dat zorgde voor ondraaglijke onzekerheid. Ik verafschuwde mijn eigen ledematen en vond ze lelijk. Ze maakten me aan het huilen. Nu kijk ik naar diezelfde ledematen en ben ik er trots op. Ik kan glimlachen om mijn dunne armen, mijn lange benen en mijn kleine, stevige borsten. Dit zijn mijn Body Parts – ze hebben nu hun eigen show!
De titel is Playing Eyeball. Deze repetitieve film is een vertaling van een tip van mijn psycholoog. Hij zei dat ik, als mijn gedachten maar bleven razen of als ik een angstaanval had, één minuut lang van links naar rechts moest kijken zonder mijn hoofd te bewegen. Alleen met mijn ogen. Het stopt het denken…
De titel van deze sequentie is Auto-Repair. Mijn magische gedachten riepen vreselijke angsten en veel vragen op. Ik kon hierover met niemand praten, dus begon ik alles in mezelf te verwerken en te ‘repareren’.
Deze video heet: I’m heading off. Voor mensen in het algemeen is het belangrijk om ‘bewust te zijn van je lichaam’ (de mindfulnessgedachte) en niet alleen in je hoofd te leven. Voor mij is dat ontzettend moeilijk! Ik ben een wandelend hoofd 😉 In deze animatie probeerde ik m’n hoofd letterlijk af te zetten.
De installatie I Am Quite Normal werd gepresenteerd tijdens de REVEAL-expositie van de FotoAcademie, van 26 t/m 29 mei 2017 in Loods 6 in Amsterdam.
Met mijn sequentie Body Parts werd ik door een jury geselecteerd als finalist van de wedstrijd Women Seen By Women van The Gala Awards.
Je kunt de video’s ook zien op mijn Instagram account.
